Θα μας βρείτε στην νέα μας σελίδα: www.melwdos.com

ο Παντελής Θαλασσινός μιλά στο ΕΓΩ! Weekly

Η θάλασσα, η μουσική και η ΑΕΚ είναι οι μεγάλες του αγάπες. Ο Παντελής Θαλασσινός μιλά στο ΕΓΩ! Weekly για τη δουλειά του στα καράβια, για τους «έντεχνους» και τους «σκυλάδες», δηλώνει ανοιxτά τις πολιτικές του πεποιθήσεις, ενώ υπερασπίζεται τον Απόστολο Γκλέτσο.

Πότε να περιμένουμε καινούργια δισκογραφική δουλειά σας;
Δεν θα κυκλοφορήσει νέο CD. Τα καινούργια μου τραγούδια, με γενικό τίτλο «Kόντρα στον καιρό», ακούγονται μόνο στις ζωντανές εμφανίσεις μου. Γιατί να τα εκμεταλλεύονται οι εταιρείες; Κάποια στιγμή, όταν πιστεύω ότι τα έχω παίξει αρκετά στον κόσμο, θα τα γράψω και στο στούντιο, αλλά μέχρι τότε θα ακούγονται μόνο live.

Τι έχει αλλάξει στη μουσική βιομηχανία;
Η δισκογραφία έχει καταρρεύσει. Η φθίνουσα πορεία των πωλήσεων των CD είχε φανεί εδώ και χρόνια. Κάποτε ο χρυσός δίσκος ήταν στις 50.000, ενώ σήμερα είναι στις 5.000. Το τραγούδι δεν είναι πλέον ένα προϊόν εμπορεύσιμο, όπως σε λίγο καιρό δεν θα είναι τα DVD και τα βιβλία.

Από τους Λαθρεπιβάτες μέχρι σήμερα, υπάρχουν πράγματα που σας έχουν κάνει πιο «σοφό» στη σχέση σας με τη μουσική;
Η δημιουργία είναι για μένα τρόπος ζωής. Με τα χρόνια, όπως και στη ζωή, έτσι και στο τραγούδι, μαθαίνεις να πετάς πολλά πράγματα και να κρατάς την ουσία. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ιστορία του Απόστολου Γκλέτσου με τα διόδια. Μπορεί πολλοί να τον χλευάζουν, άλλοι να τον θεωρούν υπερβολικό, αλλά η ουσία είναι ότι η κίνησή του ήταν σωστή και έδειξε το δρόμο. Ο κόσμος πληροφορήθηκε ότι υπάρχουν εταιρείες που εκμεταλλεύονται τα διόδια προεισπράττοντάς τα, πριν κατασκευάσουν δρόμους.

Τι άλλο σας ενοχλεί στην Ελλάδα σήμερα;
Κοντεύουμε να φτάσουμε στην πλήρη αναρχία. Οι νόμοι στην Ελλάδα είναι σαν ένα δίχτυ που έχει σαπίσει. Τα χοντρά ψάρια το σκίζουν και περνάνε, τα μικρά ψάρια πιάνονται. Οι νόμοι φτιάχνονται για να εξυπηρετούν τους μεγαλοκαρχαρίες, γιατί αυτοί στηρίζουν τις κυβερνήσεις και χρηματοδοτούν τα κόμματα. Έτσι, λοιπόν, και οι κυβερνήσεις υπηρετούν τυφλά και ανταποδοτικά το κεφάλαιο.

Δηλώνετε ανοιχτά τα πολιτικά σας πιστεύω;
Είμαι αριστερός, γιατί θεωρώ ότι ο τόπος αυτός ανήκει σε όλους, όπως και όλα τα αγαθά του πλανήτη. Δεν επιτρέπεται κάποιοι να πεινάνε και κάποιοι να τρώνε με χρυσά κουτάλια.

Στην Ελλάδα, οι «εμπορικοί» κατηγορούν τους «έντεχνους» για επιτηδευμένη μιζέρια και οι τελευταίοι απαντούν κάνοντας λόγο για ευτέλεια. Ποια είναι η θέση σας;
Αυτή η διαμάχη εξυπηρετεί αυτούς που έχουν τα μαγαζιά. Υπάρχει ένας τρόπος διασκέδασης που επιβάλλουν στον κόσμο. Κάποτε, τα κέρδη από τα λουλούδια ή το σπάσιμο πιάτων ήταν η «χαρτούρα» του μουσικού. Αυτό δυστυχώς καταργήθηκε και σήμερα τα κέρδη καταλήγουν στους επιχειρηματίες. Η εμπορική μουσική πάντα θα υπάρχει, αυτή που φτιάχνεται μόνο για να «πουλήσει» και όχι για να συγκινήσει. Για μένα, δεν υπάρχει ο διαχωρισμός «έντεχνου» και «εμπορικού». Υπάρχει μόνο σοβαρό και μη σοβαρό τραγούδι. Υπάρχουν «έντεχνοι» που κάνουν μπούρδες και «σκυλάδες» που συγκινούν.

Όταν ήσαστε μικρός, μπαρκάρατε στα καράβια για ένα διάστημα. Το κάνατε για λόγους επιβίωσης;
Ήταν ταξίδι ενός κοντράτου, που λένε οι ναυτικοί, μόνο για 9 μήνες. Το έκανα για να πάρω το δίπλωμα του ανθυποπλοιάρχου – τότε το έπαιρνες με τέσσερα χρόνια θαλάσσια υπηρεσία. Είδα ότι δεν μου κάνει αυτή η δουλειά –είσαι όλη την ώρα στη θάλασσα, είσαι και λίγο τυχοδιώκτης– και δεν τη συνέχισα.

Κινδύνεψε η ζωή σας σε αυτό το διάστημα;
Ήμουν 19 χρονών και είχα άγνοια κινδύνου. Θυμάμαι, όμως, ότι στον Ινδικό βρήκαμε 11 μποφόρ. Μέχρι και ο καπετάνιος έκανε εμετό.

Θεωρείτε ότι σας συνδέει κάτι μεταφυσικό με τη θάλασσα; Και λόγω... επωνύμου;
Δεν το νομίζω. Το βουνό με τρομάζει, μου προκαλεί δέος. Η θάλασσα με μάγευε από παιδί.

Ακόμα κι αν είναι φουρτουνιασμένη;
Κι αυτό το ξεπερνάς. Με τη θάλασσα πρέπει να ξεθαρρεύεις μέχρι ενός σημείου και μετά να τη φοβάσαι ξανά.

Ποια θεωρείτε τη μεγαλύτερη πολυτέλεια στη ζωή σας;
Το ότι μπορώ και ζω πέντε μήνες το χρόνο στην Πάρο, ότι πηγαίνω για ψάρεμα με τη βάρκα μου ή σε ένα γήπεδο 5Χ5 για να παίξω μπάλα με τους φίλους μου.

Τι μουσικά ακούσματα είχατε νεότερος;
Μέχρι τα 22 μου, άκουγα ροκ μουσική – Pink Floyd, Deep Purple, Rolling Stones. Από μικροί με τον αδερφό μου είχαμε ένα γκρουπ, αργότερα με τον Γιώργο Φακανά και τον Στράτο Κοντοφρυό. Μετά το μπάρκο μου, ασχολήθηκα με την ελληνική μουσική. Έπαιζα σε μπουάτ με την κιθάρα μου. Εκεί με ανακάλυψε ο Γιάννης Νικολάου. Κάναμε ένα demο με δικά του τραγούδια και ξεκινήσαμε στη ΜΙΝΟS ως Λαθρεπιβάτες.

Τι νοσταλγείτε από εκείνη την εποχή;
Ό,τι νοσταλγεί ένας άνθρωπος 50 ετών από την ηλικία των 28. Τον αυθορμητισμό και τις φυσικές δυνάμεις που είχε νέος. Όλα αυτά αντισταθμίζονται σήμερα από άλλα εφόδια: εμπειρία, ηρεμία και, προπαντός, σκέψη. Δεν χρειάζεται να μιλάς πάντα, πού και πού πρέπει να μπορείς και να «κρύβεσαι».

Η ανάγκη σας να «κρύβεστε» τακτικά είναι ο λόγος που, κατά καιρούς, απέχετε;
Υπάρχουν περίοδοι που κι εγώ ο ίδιος βαριέμαι να βλέπω και να ακούω τον εαυτό μου. Άλλες φορές, δεν θέλω ούτε καν να ακούω μουσική. Θέλω να ξεκουράζω τα αυτιά μου. Κάτι άλλο που δεν μου αρέσει είναι που χρησιμοποιούμε τη μουσική σαν «χαλί» και μιλάμε από πάνω. Είναι σαν να φτιάχνεις ένα χειροποίητο κέντημα και να το βάζουν για κουρελού!

Ποια σκηνή περιγράφει για εσάς το ιδανικό συνταίριασμα δημιουργού-ακροατή;
Αυτό που κάναμε παλιά. Βάζαμε το δίσκο στο πικάπ, φέρναμε τα ηχεία κοντά και για 40 λεπτά ήμαστε προσηλωμένοι σε αυτό που ακούγαμε. Αυτό ήταν μυσταγωγία. Βέβαια, είχαμε πληρώσει 30 δραχμές για το δίσκο, δεν τον είχαμε «κατεβάσει» δωρεάν από το Internet.

Είναι γνωστό ότι είστε οπαδός της ΑΕΚ...
Πρώτα απ’ όλα, είμαι οπαδός του ποδοσφαίρου. Δυστυχώς, στην Ελλάδα, από τότε που έγινε επαγγελματικό το ποδόσφαιρο, όχι μόνο έχει πεθάνει αλλά του κάναμε και την κηδεία. Οι  Έλληνες παίκτες δεν παίζουν πολύ και στη θέση τους υπάρχουν αρκετοί μέτριοι ξένοι παίκτες. Το ποδόσφαιρο δεν είναι αδιάβλητο και δεν είναι πλέον «παιχνίδι». Στην Αγγλία παίζουν μπάλα την επομένη των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, για να διασκεδάσει ο κόσμος· εδώ λένε «α, δεν δουλεύω, είναι γιορτές». Δυστυχώς, καλό ποδοσφαιρικό παράγοντα στην Ελλάδα θεωρούν αυτόν που μπορεί να παίρνει παιχνίδια «υπογείως» και καλή ομάδα αυτή που έχει χρήματα. Είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας μας.

Ποια είναι η σχέση σας με τα χρήματα;
Διαχειρίζομαι την αμοιβή μιας ορχήστρας-ομάδας 14 ανθρώπων, ήτοι 14 οικογενειών. Με ενδιαφέρουν τα χρήματα, αλλά μέχρι ενός σημείου. Θα μπορούσα να έχω πάρα πολλά χρήματα. Δεν έχω όμως ακριβά χόμπι και δεν θεωρώ ότι πρέπει να «κόβεις λαρύγγια» επειδή είσαι γνωστός ή τραγουδιστής. Εννοείται ότι έχω ρίξει το κασέ μου με την κρίση, κάτι που πρέπει να κάνουν όλοι. Παρ’ όλα αυτά, κάθε μέρα που περνάει σε κάνει πιο ανασφαλή για το αύριο αυτού του τόπου και πιο σίγουρο ότι, χωρίς λεφτά σε μια καπιταλιστική χώρα, αν πάθεις κάτι, πεθαίνεις.

Έχετε μια κόρη 26 ετών, τη Φαίδρα. Με τι ασχολείται;
Είναι ηχολήπτρια. Δούλεψε για δύο χρόνια στην ΕΡΤ και, μόλις τελείωσε η σύμβαση, τη θεώρησαν «πλεονάζουσα», όπως και άλλους. Τα «σαλόνια», όμως, παρέμειναν.

Έχετε κατέβει ποτέ σε διαδήλωση;
Πολλές φορές. Κάθε μέρα υπάρχει λόγος να κατέβεις σε διαδήλωση. Η ζωή είναι ένας συνεχής αγώνας. Δεν πρέπει να κουραστούμε να ζητάμε· αυτό θέλουν. Αν χαλαρώσουμε, θα μας πατήσουν κάτω. Είμαι υπέρ της αντίδρασης και της ανυπακοής στο απόλυτο και το άδικο. Π.χ., εκλογικός νόμος, μη δημοκρατικές εκλογές κυβερνήσεων κ.λπ. Θέλω να υπάρχει και αστυνομία για όλους – την έχουν κάνει σεκιούριτί τους· θα τη χρειαστεί και η επανάσταση για να επιβάλει τους νόμους της.

Δεν υπάρχουν σχόλια: